Manevi Dönüşümüm

     
               Kendimden bahsetmek ve beni tanıyanlar için de yazdan beri geçirdiğim değişimi merak eden eş, dost için yazıyorum. Hatta bu bloğu açış amacım o. Kendimi ispatlama olmasa da anlatma çabası. Telefon konuşmalarına, akşam oturmalarına, ayak üstü sohbetlere sığmayanı anlatmak. Biraz da yazı dilini daha çok sevmem. (Konuşma dilim çok geveze. Bazen ben bile katlanamıyorum kendime).

             Bu yıl manevi anlamda pozitif ataklar yapsam da tüm ömrüme yayılmış inkar edilemez bir süreç var. Hani Gabriel Garcia Marquez '' Yüzyıllık Yalnızlığı'' sadece 6 ayda nasıl yazdığı sorulunca '' 6 ayda yazdım ama 20 yıl kalbimde taşıdım'' demesi gibi ben de kendimi arama çabamı 30 yıl kalbimde taşıdım. Hayatım boyunca seküler bir dönemim olmadı. Dış görünüşüm bunu inkar etse de manevi bir yönelimim hep oldu ama işte orta karar. İşte bu orta karar bir yerden sonra yetmemeye başladı. Anne olmak gibi çok keskin bir dönemeçten de dönünce şaşkınlık diz boyu. Kendimi hep A. için ''Çok iyi bir kul, maneviyatı yüksek bir insan olsun'' diye dua ederken yakalıyordum. Hani hep derler ya ebeveynler olamadıklarını çocuklarına oldurmaya çalışırlar diye. Ama çocuklar lafa değil icraata bakarlar. Evin bütün bireyleri sigara içiyorsa çocuğa ''Senin içmen söz konusu bile olamaz'' dersen bilin bakalım çocuk ne yapar? Biz A.'ya namazla ilgili hiçbirşey demedik ama daha 1,5 yaşında babası namaz kılarken o da önüne geçip secde edince gözümüze bir toz kaçtı ki sormayın. Biz çok büyük bir yükün altına girmiştik, bir ayete nail olmuştuk. Allah bize bir emanet vermişti ki biz onu nasıl muhafaza edeceğimizi şaşırmıştık. Örnek bir kul, örnek bir insan olmalıydık ki hiçbirşeyi anlatmaya, ''Yap'' demeye gerek kalmasın.

            ''Yalnızlık, gurbet'' bunlar kelime anlamı olarak olumsuzluk çağrıştırsa da benim için ''okulsuz eğitim'' oldu. Çok insanla görüşmemek her zaman tercihimdir. Bir de benim kanaatim ''az insan, az dedikodu''. Benim fikrime göre bu kadar dedikodusuzluk kalbime iyi bir detoks oldu. Çocuksuz hayatımda da evde ders çalışmak, kitap okumak, bir de terör paranoyasıyla  (evliliğimizin ilk yılında Doğuda, terör bölgesindeydik) her fırsatta Kur'an okumak şeytanımı epey zayıflatmış olacak. Şimdi bakınca hiçbirşey boşuna yaşanmamış diyorum. Eskiden ''Her şer'de bir hayr vardır'' sözü çok anlamsız gelirdi ama etrafımda o kadar çok örnek görmekteyim ki maddi anlamda sahip olamadıklarıma üzülmek yerine şükrediyorum.
            
            Resulullah (sav) buyurdular ki: "Allah Teala hazretleri diyor ki: "Ben, kulumun  benim hakkımda yaptığı zanna göreyim. O , beni zikretti mi onunla beraberim. Eğer o beni nefsinde  zikrederse ben de onu onunkinden daha hayırlı bir cemaat içerisinde zikrederim. O bana bir karış yaklaşırsa ben ona bir  zira yaklaşırım, o bana bir zira'  yaklaşırsa ben ona  bir kulaç yaklaşırım. O bana yürüyerek gelirse ben ona koşarak giderim." Buhari, Tevhid 50; Müslim, Zikr 2, (2675); Tirmizi, Da'avat 142, (3598). Hah işte ben o adımı attım. Korkmadan, sorgulamadan.  O kadar isteye isteye attım ki hem de o ne der bu nasıl karşılar diye düşünmedim bile. Nefsimin kollarını, bacaklarını bağlayıp bodruma kapattım (Çok boğuştu kerata). Şeytanıma kafa tuttum. Bu da benim cihatım dedim. Sevdiklerimle örtünme karamı nihayete erdirmek istediğimi paylaşsam da bunu onay için değil şok olmasınlar diye yaptım. Ama desen ki iş burada bitti mi? Asıl şimdi başlıyor!

           ''Rabbimiz! Bizi doğru yola eriştirdikten sonra kalplerimizi eğriltme, bize tarafından bir rahmet bağışla. Hiç kuşku yok, lütfu en bol olan yalnız sensin. (Ali İmran3.-8.)''

           ''Rabbim! Gireceğim yere doğrulukla girmemi sağla. Çıkacağım yerden de doğrulukla çıkmamı sağla. (İsra80)